Gdansk, are you gonna G-dance?

Na powrót zespołu Pulp na scenę fani zespołu czekali dziesięć lat. Podczas gdy na rodzimych Wyspach ciężko nazwać ich twórczość offową, każdy kto zetknął się z muzyką choćby tylko mainstreamową, potrafi zanucić „Common People”. W Polsce zespół jest prawie nieznany, włożony przez koneserów w szufladkę z fiszką „Manchester” obok Stone Roses, Happy Mondays czy The Fall. Dlatego wielu ogłoszenie Pulp jako jednego z headlinerów tegorocznego Openera było dużym zaskoczeniem. Pulp nie pasuje do żadnego polskiego festiwalu. Openerowicze w większości poznali ich muzykę dopiero w Gdyni, na OFF Festiwal są zbyt popowi, reszta eventów nie wchodziła w ogóle w grę. Ale zdecydowali się na to, żeby po dekadzie ich trzecim koncertem była wizyta w Polsce. Fantastyczny występ na tegorocznej Primaverze wzbudził zainteresowanie zespołem i podkręcił atmosferę, a nikt jej nie tworzy tak jak Jarvis Cocker.

Trudno było się spodziewać scenicznej aktywizacji reszty członków zespołu – tradycyjnie był to one man show. Zaryzykuję – był to nawet Live Bed Show (którego to zabrakło jednak w setliście), zespół grał bowiem sztandarowe utwory, których znakiem rozpoznawczym jest zgłębianie relacji damsko-męskich z emfazą na sferę seksualną.

Zaczęli od singla z płyty „His’n’Hers”, czyli „Do you remember the first time?”. Nie mieli jednak czego wspominać, dopiero poznawali polską publiczność, o czym Jarvis przypomniał sobie dopiero w połowie koncertu. Lider Pulp zmniejszał dystans na linii słuchacze-artyści kilkoma sposobami: najpierw dosłownie tłumaczył tytułu utworów („Róziowa renkawićka”), potem zszedł do publiczności i „szpiegował” chłopców i dziewczęta z latarką w dłoni. Charakterystyczny taniec Jarvisa, który jest wpisany w jego występ jak to, że bez marynarki i krawatu nie wyjdzie na scenę, zaskakiwał żywiołowością wśród strug deszczu. Podczas gdy często jego specyficzne ruchy mogą być nieco kiczowate, nawet irytujące, w Gdyni wydawały się zupełnie naturalne. Widać było, że Cocker doskonale czuje się na scenie, i że odświeżenie starych kawałków nie traktuje jako sposobu na pozyskanie kolejnych zer na swoim koncie, jemu po prostu sprawiało to ogromną przyjemność. Jarvis nie bawił się jednak sam, wraz z nim skakał wielki tłum pod sceną, zaproszony do tańca słowami: „Gdansk, are you gonna G-dance?”. Zabawą słowami ostatecznie udowodnił, że jest w świetnym humorze, i (co ważne) nie traktuje Polski jako zaściankowego i nic nieznaczącego przystanku na swojej trasie koncertowej.

Mocnym punktem występu Pulp była różnorodność setlisty. Ku zaskoczeniu fanów Jarvis nie zaprezentował tylko piosenek z „different class” i „His’n’Hers”. Zdecydował się zagrać pierwszy raz od 16 lat znane wielbicielom filmu Trainspotting „Mile End”, poprzedzone hołdem złożonym swojemu rodzinnemu miastu – Sheffield, a także rzadko rozpoznawaną balladę „Sunrise” z albumu „We love life”. Pulp nie zaryzykował jednak grania utworów z płyt „It” czy „Freaks”, uznawanych za słabsze w ich karierze (mniej popularne w każdym razie).  

Zawód sprawił mi tylko jeden z najpiękniejszych utworów Pulp – „This is hardcore” z płyty o tej samej nazwie. Piosenka zupełnie niekoncertowa, ale niesamowicie emocjonalna, podczas której stojąc pod sceną miało się dreszcze, i to wcale nie od deszczu i zimna. Niezwykle ważne jest w niej intro, melodia, która wprowadza w znakomite strofy Cockera była po prostu w ogóle niesłyszalna. Okazało się, że zespół jest lepiej przygotowany do niepogody niż organizatorzy. Jarvis siedząc na wysokim bocznym głośniku, zza mokrych okularów krzyczał do ociekającej wodą publiczności „we’re all hardcore” i nie mógł tego skwitować dosadniej.

Niespodzianki nie było jeżeli chodzi o koniec koncertu. Standardowo zamknął go utwór „Common People”. Wbrew opinii niektórych portali muzycznych – nie był to bis, bisów Pulp niestety poskąpił. Między piosenkami Cocker powiedział, że na pewno zapamięta ten koncert. Wydaje mi się, że każdy kto na nim był również szybko o nim nie zapomni.

PS Zdaję sobie sprawę, że jako wielka fanka Pulp pisząc ten tekst mogłam być trochę tendencyjna. Wykrzesałam jednak z siebie maksimum obiektywizmu na jaki było mnie stać.

Aleksandra Berka